Het creëren van een veilige basis: interview met Leo Vincent

Praktijkverhalen: Het creëren van een veilige basis: interview met Leo Vincent

Achtergrond

Het Raising the Village raamwerk vloeit voort uit mijn ervaring als gezinshuisouder, professional in kwaliteitsmanagement en besluitvorming en, meest recentelijk, de rol als directeur van een zorgorganisatie. Daarnaast ben ik opgegroeid in het Verenigd Koninkrijk waar ik de eerste helft van mijn carrière gewerkt heb. Door deze ervaring kan ik zien hoe twee jeugdzorgsystemen werken en kan ik beide systemen met elkaar vergelijken. Ik denk dat ik daarbij zowel de goede kanten en de uitdagingen in beide systemen kan zien en na kan gaan waar verbeteringen kunnen worden aangebracht in de directe context.

Motivatie achter het raamwerk

Een vaak gebruikt citaat is dat er “een dorp voor nodig is om een kind op te voeden”. Echter, soms is het de realiteit dat door de beslissingen die op individueel, mezzo- en macroniveau genomen worden, het dorp niet altijd sterk genoeg is om te functioneren. Politiek, economie, beleid en een maatschappelijke discours vormen en beïnvloeden ‘het dorp’: deze bewegingen kunnen dan ons ondersteunen of belemmeren om voor diegene die kwetsbaar zijn te zorgen. Raising the Village stelt het kind centraalen richt zich gelijktijdig op het creëren en versterken van het dorp.

De architect Colin Fraser Wishart stelt dat het doel van zijn ambacht is om mensen te helpen beter te leven. Er zit een mooie eenvoud in deze uitspraak. Gelijktijdig zit er ook een enorme zwaartekracht in deze uitspraak. Stel je eens voor dat elk openbaar gebouw, stadspark, stedelijk vervoersknooppunt en huis werd gebouwd met de groei van de mensheid in gedachten.

Soms is dit al het geval, en we weten het als we het zien.

Ons hart en onze geest voelen zich dan vrijer, ademen wordt makkelijker en we worden geïnspireerd om dingen te creëren: of het nu nieuwe hoopvolle gedachten zijn, vriendschappen met mensen die je voorheen niet kende, of projecten die de energie van verandering nog steeds in het leven van anderen zullen overdragen. Een speeltuin waar het speelgoed opgaat in de bomen. Een treinstation waar de reis bijna wordt geëerd als een spirituele gebeurtenis. In deze ruimtes weten we dat het mogelijk is om altijd thuis te komen.

Wanneer deze architectuur ons ondersteunt om beter te leven, dan wordt het ook gemakkelijker om architectuur te herkennen die los staat van dit doel. Wanneer we ons een gebouw of ruimte voorstellen die gemaakt is om enkel te functioneren om een direct probleem of behoefte aan te pakken, zien we zelden de kleur van hoop tot uiting komen. In plaats daarvan worden we geraakt door melancholie, gaan we gebukt onder de sleur, of voelen we de sterke drang om ‘weg te gaan’. 

Als we het voorbeeld van architectuur nemen en dit vertalen naar het jeugdzorgsysteem, dan ontwerpen en creëren we niet altijd enorme gebouwen. Echter, in de beslissingen die we nemen en de manier waarop we werken en omgaan met de mensen om ons heen, werken we wel mee aan het creëren van een ‘jeugdervaring’. Waarom zou het dan zo zijn dat de ruimtes en processen die we hebben ontworpen meer verwant zijn aan slechte, imposante architectuur die de jongeren niet verwelkomt of verbindt, maar eerder een pleisterplaats is die hen wordt opgedrongen totdat ze kunnen ontsnappen?

Deze uiteinden van het systeem heb ik tijdens mijn carrière ervaren. Raising the Village is mijn poging om een ‘zorgarchitectuur’ te creëren die niet alleen diegene beschermt die kwetsbaar zijn. Raising the Village probeert ook stabiele gemeenschappen te ontwikkelen waarin jonge mensen, hun families, professionals en organisaties de ruimte hebben beter te (durven) zijn en zich minder alleen voelen.

Hoe werkt het raamwerk in de praktijk?

Eenvoudig, respectvol, transparant en eerlijk, oplossingsgericht, het verschil maken, diversiteit, doen wat nodig is, een veilige basis bieden, gemeenschap, focus op kwaliteit, betrokken zijn en teamwork vormen de basis van het Raising the Village raamwerk.

In het Raising the Village raamwerk focussen we op het centraal stellen van het kind en we erkennen ook dat de netwerken, de professionals en de organisaties een rol in het middelpunt hebben. Het gaat in het Raising the Village raamwerk om het vinden van een balans tussen de waarden en behoeften van alle betrokkenen, waarbij we manieren zoeken om ervoor te zorgen dat die waarden en behoeften voor alle partijen meegewogen worden. Het raamwerk vraagt van iedereen om nieuwe dingen aan te durven gaan, oude manieren van denken en werken ‘los te laten’ en mee te werken aan het co-creëren van een nieuw systeem, of ecosysteem, rondom alle betrokkenen.

Op het niveau van de professional heeft de ontwikkeling van het Raising the Village raamwerk geresulteerd in een gemeenschap van ‘zorgzame volwassenen’. Deze zorgzame volwassenen kunnen een positief rolmodel zijn voor kinderen en jongeren in gezinshuizen. Daarnaast kunnen zij een positieve band met kinderen en jongeren vormen. Ook hebben deze volwassenen de mogelijkheid om met elkaar uit te wisselen en te reflecteren. Dit kan zowel online als via fysieke ontmoetingen via bijvoorbeeld leergroepen, leerkringen, of WhatsApp-groepen. Om de zorg voor zowel kinderen, jongeren en professionals te optimaliseren vindt er een continue uitwisseling plaats tussen de gezinshuisouders, het team van de zorgorganisatie, het (uitgebreide) netwerk, en onze academische en onderzoekspartners. onderzoekspartners.

In de praktijk resulteert dit in een ‘zorgplan’ voor zowel de gezinshuisouders en de professionals die werkzaam zijn in de zorgorganisatie. In plaats van professionele ontwikkeling uitsluitend te richten op ‘bijscholing’, ’training’ en het bereiken van ‘meetbare resultaten’, legt het Raising the Village raamwerk de focus op de veilige basis van de professional en de gezinshuisouder in de interactie met de zorgorganisatie.

In essentie zorgt het Raising the Village raamwerk ervoor dat iedereen betrokken is bij de plaatsing van een kind in een gezinshuis. De interacties tussen de betrokkenen zorgen er vervolgens voor dat de zorg een veilige basis biedt voor de jeugdige.

Verder worden onze gezinshuisouders gematcht in teams waar informele ondersteuning is ingebed in een raamwerk dat de vijf elementen van het Secure Base Model omvat. Dit raamwerk biedt structuur voor het team om hun individuele behoeften en hun teambehoeften nader te vervullen. Door te focussen op iets anders dan de ’traditionele’ professionele ontwikkeling worden de behoeften van het ‘hele individu’ meegewogen en gefaciliteerd. Zo geeft het raamwerk een gevoel van vrijheid en veiligheid aan professionals in hun werk.

Raising the Village vereist verder een kritische analyse van de protocollen, het beleid en de werkinstructies voor de organisatie. Dit betekent het verwijderen van de documenten die de veilige basis van een organisatie belemmeren en andere documenten herschrijven om ervoor te zorgen dat deze documenten de ontwikkeling van de organisatie als een veilige basis ondersteunen. 

In de toekomst zal het Raising the Village raamwerk verder ingaan op de omgevingen waarin kinderen en jongeren opgroeien. Naast de professional is er de fysieke omgeving die een sleutelrol speelt in de ontwikkeling van jongeren. Raising the Village houdt rekening met de eisen van de fysieke omgeving en probeert de fysieke omgeving als behandelinstrument te gebruiken. Kleuren, afbeeldingen, speelgoed, hoe een slaapkamer is ingericht, waar in huis het kind of de jongere zijn jas ophangt: Dit zijn allemaal manieren om samen met kinderen een veilige basis in de fysieke omgeving aan te brengen, waarbij het kind actief invloed kan uitoefenen op deze omgeving.

Tot slot stelt het Raising the village raamwerk de rol van het netwerk van de jeugdige centraal. Training, ondersteuning en begeleiding van gezinnen is essentieel om ervoor te zorgen dat jonge mensen zich zowel een lid van hun familie van herkomst voelen en een lid van hun ‘zorg’ gezin voelen. Op deze manier kunnen loyaliteitsconflicten worden verminderd en kan plaatsingsstabiliteit worden vergroot. Een toekomstige ontwikkeling zal zijn om na te gaan of een omgekeerd systeem mogelijk is: een systeem waar het kind of de jongere in het gezin van herkomst blijft en een veilig basisnetwerk van professionals om hen heen, om zo de kans te vergroten voor de jeugdige om binnen het gezin van herkomst te kunnen blijven.

Welke boodschap kunnen kinderen of jongeren uit uw raamwerk halen wanneer ze in gezinshuizen verblijven?

Kinderen en jongeren komen via veel verschillende wegen in het zorgsysteem. Hun ervaringen met dat systeem zijn even divers. Die verhalen bepalen mede hoe ze zichzelf zien en hoe ze hun toekomst vormgeven. Raising the Village helpt hen om de schrijvers van hun eigen verhalen te worden. Het raamwerk helpt hierbij door degenen die belangrijk voor kinderen en jongeren zijn te kiezen en met hen in contact te komen. Mensen die belangrijk zijn voor kinderen en jongeren worden dan door jeugdigen zelf toegevoegd als personages in het verhaal dat ze schrijven. Het gaat om het co-creëren met jongeren van hun eigen zorgproces, hun zorgplan en hun woonsituatie. Het gaat er tevens om te erkennen dat degenen die een trauma hebben opgelopen niet altijd de luxe hebben om zelf doelen te stellen, omdat ze worstelen met overleven en vechten tegen alles en niets tegelijk. En daar is niets mis mee – degenen die een professioneel voorrecht hebben, moeten de last dragen om doelen te bereiken.

Wat kan een professional uit het raamwerk halen?

De verhalen die we vertellen over jongeren en het zorgsysteem bepalen hoe we het werken met die jongeren binnen dat systeem ervaren. Wanneer we een verminderd verhaal vertellen, maken we een verminderd leven. We worden allemaal uitgedaagd door de dagelijkse beleving van het bestaan en werken binnen de jeugdzorg. En gezinshuisouders gaan aan het eind van de dag niet naar huis om te herstellen. Ik denk dat het belangrijk is om te erkennen dat het systeem geweld gebruikt tegen deze fantastische professionals die zich vaak geïsoleerd en slecht toegerust voelen om alles aan te kunnen waarmee ze worden geconfronteerd. Wat verkeerd is.

Dit is een enorme kracht die zich manifesteert binnen gemeenschappen van gezinshuisouders die bereid zijn af te zien van verdeeldheid zaaiend ouderwets denken, gebaseerd op risicobeperking en beleid ten gunste van het algemeen welzijn.

Deze gezinshuisouders zijn bereid om de oude zekerheden over “in control” te laten gaan en in plaats daarvan gemeenschappen te creëren en te belichamen die worden geleid door prachtige ruimtegevende ambiguïteit en niet de oppervlakkige bevrediging van “gelijk hebben en controle hebben”.

Het raamwerk biedt handvatten om gezinshuisouders te laten motiveren door Het raamwerk biedt handvatten om gezinshuisouders te laten motiveren door hart, geest en experiment, en niet door dogmatische regels en voorschriften.

Waar zie jij de jeugdzorg de komende vijf jaar? Waar liggen de uitdagingen en hoe kan het raamwerk een rol spelen bij het aangaan van deze uitdagingen?

Ik weet niet zo goed hoe de jeugdzorg er over vijf jaar uitziet, maar ik schrik er een beetje van. Ik denk dat verandering eraan komt en de vraag is wie de luidste stem heeft: degenen die historisch gezien de macht binnen het systeem hadden of de innovatieve kleinere stemmen die niet in de schijnwerpers staan, maar toch geweldige ruimtes voor jonge mensen bieden?

Ik maak me zorgen dat de veranderingen die komen gaan, gedreven worden door wanhoop in plaats van inspiratie en dat het werk van kleinere organisaties, en met name gezinshuizen, gehinderd zal worden door meer regels en wetten die gericht zijn op controle in plaats van gericht op jeugdigen. Het is waar dat er gezinshuizen zijn die veel geld verdienen aan het systeem, of organisaties die hun aandeelhouders miljoenen aan dividendbetalingen betalen en ik ben het ermee eens dat dat moet worden tegengegaan. Maar het doel hiervan zou niet moeten zijn ervoor te zorgen dat er geen verkeerde bedoelingen binnen het systeem zijn, maar eerder om een systeem te ontwikkelen waarbij er geen ruimte is voor verkeerde bedoelingen. Als we een systeem creëren dat gericht is op creativiteit en vriendelijkheid, zullen we de mogelijkheid wegnemen dat dingen fout gaan.

Dit raamwerk geeft mede vorm aan de vragen waarmee we de komende jaren te maken krijgen: op persoonlijk, professioneel en organisatorisch vlak. De tools in het raamwerk kunnen inspiratie bieden ten aanzien van de vragen die zullen komen van jongeren en professionals. Ik hoop dat we manieren vinden om ervoor te zorgen dat die antwoorden en creatieve ideeën het platform krijgen dat ze nodig hebben om ervoor te zorgen dat ze de basis vormen voor wat daarna komt.

Welke boodschap heb jij voor toekomstige (gezinshuis)professionals als ze in de praktijk aan de slag gaan?

Ik denk dat ik ‘vals ga spelen’ en het advies ga herhalen van de kunstenaar Laurie Anderson. Laurie Anderson suggereerde:

  1. Wees voor niemand bang.
  2. Koop een goede bullshitdetector.
  3. Wees echt heel zachtaardig.

Deze regels vormen samen een ruimte waarin we ons werk serieus nemen, maar onszelf niet te serieus nemen. Ze kunnen ons goed van pas komen, vooral in een tijd en ruimte waarin we als professionals moeten leren onderscheid te maken tussen verschillende visies op de werkelijkheid, tussen propaganda en wijsheid, tussen manipulatie en inspiratie.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *